Ciekawy blog o psychologii

O Tobie, związkach, dzieciach

Profesjonalny-coach-czyli-właściwie-jaki-Na-drodze-stawania-się-profesjonalistą.-1200x460.png

Pracując superwizyjnie z coachami coraz częstszym zagadnieniem, które pojawia się podczas sesji, jest profesjonalizacja. Coachowie – w tym także ja sam – szukają odpowiedzi na pytania takie jak: „co to znaczy być profesjonalistą?”, „jak stać się profesjonalnym?”, „czy to, że posiadam międzynarodową akredytację rzeczywiście oddaje mój profesjonalizm?”.

Jakiś czas temu, gdy przygotowywałem się do roli superwizora wziąłem temat ten na warsztat. Była to dla mnie potężna lekcja, gdyż podczas sesji doszedłem do dwóch ważnych dla mnie wniosków, które towarzyszą mi do dziś i mocno wspierają mnie w chwilach zwątpień. Wnioski te ubrać można w takie zdania: „Profesjonalnym coachem się bywa – jestem nim w pracy z klientem, staję się nim pracując nad sobą” oraz drugie, podobne zdanie: „Bywam profesjonalnym coachem: – jestem nim w trakcie sesji a staję się nim pomiędzy spotkaniami z klientem”. Słowa te stały się dla mnie niezwykle ważne z dwóch powodów: po pierwsze dają mi poczucie sprawczości i zaufania do siebie, po drugie motywują do nieustannej pracy nad sobą. Bo niezmiennie wierzę, że najważniejszym narzędzie w procesie coachingowym jest właśnie coach. 

Stawanie się czy bycie profesjonalistą w tym zawodzie wyraża się w wielu kwestiach. W moim przekonaniu nie możemy mówić o profesjonalizmie bez:

  • poddawania swojej praktyki regularnej superwizji,
  • nieustannego rozwoju własnego (coaching własny, terapia własna, szkolenia, literatura, czerpanie inspiracji ze świata nauki itp.),
  • bieżących procesów coachingowych (czyli bez pracy z klientami),
  • przestrzegania kodeksu etycznego.

O pierwszym z powyższych punktów pisałem już dwukornie (link oraz link) i pewnie nawoływanie w temacie superwizji nie powinno mieć końca. Wielokrotnie sięgałem także do różnych nurtów i źródeł celem inspiracji (chociażby pisząc o kontekstach psychoterapeutycznych – link  czy filozoficznych – link). Pamiętajmy o tym, by przyglądać się swojej pracy i sprawdzać, zarówno swój warsztat pracy, jak i to, w jaki sposób zmieniamy się zarówno jako ludzie, jak i coachowie i jak to wpływa na procesy, które prowadzimy. 

Rozwój własny jest tym, czego absolutnie nie powinno zabraknąć u profesjonalnego (a właściwie każdego) coacha. Coaching ma wiele oblicz, a inspiracji jest tak naprawdę nieograniczona ilość.   Niezwykle cenię sobie rozmowy prowadzone przez Darka Niedzielskiego. Od kilku lat zaprasza on coachów, którzy zajmują się coachingiem z absolutnie profesjonalnym zacięciem. Rozmowy, które mam na myśli to dwie serie podcastów. Jednym z nich jest „Mistrzowie coachingu” (link) a drugim „Przestrzenie coachingu” (link). Niezwykła dawka wiedzy, inspiracji a czasem nawet narzędzi. Przyznam, że z dumą przesłuchałem wszystkie odcinki i z dumą patrzę na to, w jakim kierunku rozwija się nasz coachingowy świat!

Wobec ustawicznego rozwoju obojętny nie jest także ICF. W jednej z kluczowych kompetencji – (coach) wciela w życie postawę coachingową – znajdziemy takie punkty jak (coach):

  • Uznaje, że klienci są odpowiedzialni za własne wybory.
  • Nieustannie doskonali się i rozwija jako coach.
  • Nieustannie praktykuje autorefleksję, aby doskonalić warsztat coacha.
  • Jest świadomy i otwarty na to, jaki wpływ ma kontekst i kwestie kulturowe na innych oraz na niego samego.
  • Wykorzystuje samoświadomość i intuicję z korzyścią dla klienta.
  • Rozwija i pielęgnuje umiejętność zarządzania swoimi emocjami.
  • Przygotowuje się do sesji zarówno mentalnie, jak i emocjonalnie.
  • W razie potrzeby zwraca się o pomoc z zewnątrz.

Trzeci punkt związany z praktyką zawodową coacha jest – w moim przekonaniu – przejrzysty sam w sobie. Trzeba po prostu pracować, mieć kontakt z zawodem. Zarówno z mojego doświadczenia, jak i z doświadczenia moich klientów superwizyjnych (coachów przygotowujących się do akredytacji lub tych, którzy w taki oto sposób dbają o profesjonalizm) wyprowadzić mogę wniosek, że mając dłuższą (kilkutygodniową a już szczególnie kilkumiesięczną) przerwę w prowadzeniu sesji, niekiedy trudno wrócić do coachingowego sposobu myślenia u prowadzenia rozmów. To, co może pomóc w takiej sytuacji, to np. wspomniane podcasty, książki, spotkania branżowe (organizowane np. przez Izbę Coachingu czy ICF), interwizje, czy szkolenia.

W kontekście profesjonalizmu ciekawej inspiracji dostarcza nam Kodeks etyczny opracowany przez Izbę Coachingu. Profesjonalizm definiowany jest tutaj w następujący sposób:

“9. PROFESJONALIZM – Działaj na rynku uczciwie. Swoim działaniem i postawą promuj standardy profesjonalnego coachingu.

9.1. Coach prezentuje zweryfikowane fakty na temat coachingu i dba o rzetelność informacji na jego temat. Podejmuje kroki mające na celu zapobieganie nadużyciom i korygowanie błędnych interpretacji związanych ze swoją pracą lub profesją.

9.2. Coach powstrzymuje się od podejmowania i uczestniczenia w działaniach, które mają szkodliwy wpływ na dobre imię profesji Coacha.

9.3. Coach, w przypadku pełnienia różnych ról zawodowych, ma obowiązek zadbać o to, aby było jasne, w jakiej roli występuje i z jakiej pozycji udziela informacji. 

9.4. Coach szanuje wysiłki i zasługi innych osób, w kwestii praw autorskich, praw do ochrony własności intelektualnej, znaków handlowych i patentów.

9.5. Coach szanuje odrębność, wkład i wysiłki wszystkich osób działających na rzecz rozwoju i wsparcia człowieka. Dba o dobre relacje i współpracę pomiędzy przedstawicielami różnych szkół, nurtów, czy profesji pomocowych. 

9.6. Coach zachowuje szczególną ostrożność w formułowaniu wypowiedzi dotyczących działalności innych osób. Coach powstrzymuje się od publicznego zdyskredytowania jakiejkolwiek działalności, a w przypadkach podejrzenia nadużyć, przekroczenia standardów, czy pogwałcenia etyki zawodowej kieruje sprawę do rozstrzygnięcia właściwym instytucjom.”

Charakterystyczne dla tego punktu jest zorientowanie na postawę i zachowania coacha wobec świata zewnętrznego – środowiska, w którym funkcjonuje. Uważam to za niezwykle ważne kwestie, szczególnie w dobie wciąż różnie postrzeganego środowiska coachingowego. Izba Coachingu zaleca tym samym dbanie o wizerunek coachingu jako takiego. 

Podobnie też ICF – prezentując zaktualizowane kompetencje – zaznacza w pierwszej kompetencji “Zgodność z wytycznymi Kodeksu Etycznego i profesjonalnymi standardami zawodu coacha zrozumienie zasad etycznych i standardów coachingu oraz umiejętność zastosowania ich we wszystkich sytuacjach coachingowych”. Innymi słowy, profesjonalizm wyraża się w stosowaniu się do zasad spisanych w kodeksie etycznym. 

Myśląc o profesjonalizmie w coachingu jawi mi się jeszcze jedna kwestia – platońska koncepcja wartości naczelnych. Są nimi – wedle starożytnego filozofa – prawda, dobro oraz piękno. Ogromna w tym mądrość, także dla nas – coachów. Wspierać klientów w odkrywaniu ich prawdy, wspierać w odnajdywaniu swojego dobra oraz w budowaniu wyższej jakości życia. Czyż nie mamy wspaniałem pracy? 🙂

A na koniec niech przemówi mądrość, której wartość nie mija mimo upływu niemal 2500 lat:

„Myśleć to, co prawdziwe, czuć to, co piękne i kochać, co dobre – w tym cel rozumnego życia” (Platon).

Jacek Jokś 

Coach PCC ICF, superwizor coachingu

 

Bibliografia:
Kodeks etyczny ICF: https://icf.org.pl/kodeks-etyczny/;
Kodeks etyczny IC: https://www.izbacoachingu.com/standardy/#kodeks_etyczny 


stones-1058365_1280-1200x800.jpg

6 czerwca 2021 Inne

Medytacja wywodzi się z tradycji buddyjskiej, ale jest po prostu techniką koncentracji i obserwacji siebie (doznań w ciele, myśli, oddechu) bez oceniania, co prowadzi do ich lepszego zrozumienia. Każdy człowiek, niezależnie od wyznania i światopoglądu może bez obaw spróbować medytacji. 

Najprostszym i typowym rodzajem medytacji jest po prostu utrzymywanie uwagi skupionej na procesie oddychania.

Coś tak prostego, zupełnie darmowego i dostępnego w każdej chwili może wydawać się niezbyt ciekawe, mało efektywne. Na szczęście świat twardych dowodów naukowych dość porządnie zajął się już tematem medytacji i wiemy jakie korzyści może ona wnieść do naszego życia. W tym tekście postaram się podsumować rezultaty badań naukowych na temat medytacji i uważności.


mother-1599653_1280-1200x945.jpg

W ostatnim czasie pandemia sprawiła, że dzieci długotrwale doświadczały obciążającej dla nich sytuacji. Zdalne nauczanie, trudne dla wielu z nich, wraz z izolacją od rówieśników sprawiły, że rozwijało się w dzieciach coraz silniejsze poczucie odosobnienia. Funkcjonowanie głównie w wirtualnym świecie wzmogło w nich poczucie odrealnienia. Powrót do szkół po długim okresie izolacji nie jest łatwy. Przysparza trudności, budzi obawy i niechęć do kolejnej zmiany. Rodzi kolejne niepokoje, związane ze zmienionym trybem nauczania i wymaganiami szkoły. Wciąż pojawia się wiele niewiadomych, co oprócz długotrwałych obciążeń, może powodować w dzieciach gromadzenie się trudnych emocji i zmęczenie sytuacją.


pexels-juan-pablo-serrano-arenas-1250452-1200x800.jpg

Śmierć jest tematem nieprzyjemnym dla wszystkich osób, a w czasie pandemii jest go więcej wokół nas. Rozmowa o śmierci i przekazywanie trudnych informacji dzieciom, którym szczególnie ciężko zrozumieć umieranie i nieodwracaloność tego procesu, może stanowić dla dorosłych duże wyzwanie – zwłaszcza, kiedy sami jesteśmy w nieprzyjemnych emocjach, przeżywamy żałobę.


pexels-negative-space-34592-1200x800.jpg

Zajmując się edukacją przyszłych coachów oraz superwizją zarówno tych początkujących, jak i zaawansowanych, zauważyłem pewien trend dotyczący zagadnienia coachingu. Szczególnie Ci, którzy stawiają swoje pierwsze kroki w obszarach wsparcia w rozwoju, zainteresowani są głównie modelami, strukturami i narzędziami. To, co robią, ma działać szybko, efektywnie no i (a jakże!) efektownie. Ma iskrzyć. Ma się dziać magia.


co-symbolizuje-żyrafa-w-psychologii-1200x675.jpg

W podejściu nazwanym porozumienie bez przemocy nie chodzi o wyuczenie się zasad/wytycznych „jak się komunikować” żeby osiągnąć sukces, sugestii, które należy wdrożyć w życie i trzymać się ich żeby postawić na swoim. Chodzi o coś bardzo podstawowego: nawiązanie kontaktu z tym co mieszka w nas i innych ludziach. Celem porozumienia bez przemocy nie jest wygrana, udowodnienie racji ale słuchanie się nawzajem i akceptacja różnic, odnoszenie się do siebie z szacunkiem, otwartość, autentyczność.



Psycholog dziecięcy w swojej codziennej pracy w gabinecie często spotyka się z tematem adaptacji dzieci w żłobkach oraz przedszkolach. Zatroskani rodzice często korzystają z konsultacji wychowawczych, by uzyskać od specjalisty poradę na temat tego, jak najlepiej wesprzeć dziecko w tym niełatwym dla niego okresie. Nierzadko zdarza się, że za ideą konsultacji stoi również potrzeba obniżenia niepokoju samego rodzica. Doświadczenie separacji jest bowiem doświadczeniem trudnym zarówno dla dzieci, jak i ich najbliższych – wiele rodzin z lękiem myśli o momencie „przekazania” małego człowieka pod skrzydła opiekunów i opiekunek ze żłobka czy przedszkola.



24 lutego 2021 Innepsychologiarozwój

Na książkę Natalii de Barbaro czekałam od momentu, gdy przeczytałam jej pierwsze felietony w „Wysokich Obcasach”. Nie zawiodłam się: „Czuła przewodniczka”, to wspaniała lektura, którą miałam ochotę przeczytać w jeden wieczór wiedząc, że to niemożliwe, ponieważ to jedna z tych książek, do której z pewnością będę wracać w różnych momentach moich duchowych wędrówek.


jak-osiągać-spokój-umysłu.jpg

11 lutego 2021 Inne

„Żyjemy dłużej, ale mniej dokładnie i krótszymi zdaniami”. Tak przed laty napisała poetka Wisława Szymborska w wierszu wydanym w tomiku „Tutaj” w 2009 roku. Artystka nad wyraz ceniąca sobie spokój i prywatność. Nielubiąca pośpiechu i tłumów. Niezwykle błyskotliwa i dowcipna. W lutym minęła dziewiąta rocznica jej śmierci. Ciekawe, jak skomentowałaby obecną sytuację, która ma miejsce w Polsce i na świecie. To poruszenie, które wywołała pandemia. A może właśnie nie powiedziała by nic, bo przecież twierdziła: „Mnie się wydaje, że naprawdę zaczynamy mówić za dużo. Wszyscy mówią, mówią, tymczasem tak naprawdę, prawdziwe, warte wypowiedzenia myśli rodzą się trzy, cztery na epokę”.


O nas

Nasz zespół powstał dzięki przyjaźni i zrozumieniu jak ważna jest współpraca pomiędzy profesjonalnymi terapeutami o różnych specjalnościach. Ufamy, że różnorodność jaką proponujemy, może zaowocować dostępnością pomocy dla wielu osób o różnych potrzebach.

Znany Lekarz

Pracownia Psychologiczna Pomocnia

Facebook

Kontakt

Poradnia Psychologiczna
Pomocnia Poznań

ul. Śniadeckich 5/2, 60-773 Poznań
nr tel. +48 795 795 202
sekretariat@pomocnia-poznan.pl

© 2020 Pomocnia Poznań | wykonanie: alpa