Ciekawy blog psychologiczny: o Tobie, związkach i dzieciach

Każdy z nas od najmłodszych lat uczy się, jak radzić sobie z emocjami, stresem i bliskością. Sposób, w jaki reagujemy na trudne sytuacje czy budujemy relacje z innymi, nie jest przypadkowy i w dużej mierze wynika z doświadczeń, które zdobywaliśmy w kontakcie z najważniejszymi opiekunami.

Jednym z modeli, który pomaga zrozumieć te mechanizmy jest Dynamiczno-Rozwojowy Model Przywiązania i Adaptacji (DMM) opracowany przez Patricię Crittenden. Jest to współczesne rozwinięcie klasycznej teorii przywiązania Johna Bowlby’ego i Mary Ainsworth.

Klasyczna teoria przywiązania – od czego wszystko się zaczęło?

John Bowlby jako pierwszy opisał przywiązanie jako wrodzony system biologiczny, którego celem jest zapewnienie dziecku bezpieczeństwa poprzez utrzymywanie bliskości z opiekunem. Mary Ainsworth, prowadząc badania nad zachowaniem małych dzieci, wykazała, że jakość tej relacji wpływa na sposób, w jaki dziecko radzi sobie z emocjami i buduje więzi z innymi ludźmi.

pexels-arbiansyah-sulud-1302117685-32098834-1200x1200.jpg

Muzyka pełni funkcje rytualne, społeczne, terapeutyczne. Często traktujemy ją jedynie jako ulotną formę ekspresji, ale dla neuronaukowców stanowi ona jeden z najbardziej złożonych poligonów doświadczalnych. To fenomen, który łączy w sobie precyzyjne procesy poznawcze, głębokie pokłady emocjonalne oraz skomplikowane interakcje społeczne. Zrozumienie, co dzieje się w naszym mózgu, gdy słuchamy ulubionego utworu lub gdy muzyk gra koncert improwizowany na żywo, pozwala nam zajrzeć w sam środek mechanizmów leżących u podstaw ludzkiej kreatywności.

Często zastanawiamy się, dlaczego w pewnym wieku dręczą nas konkretne dylematy. Skąd potrzeba w nastolatku, by gwałtownie szukać swojej drogi. Z kolei u osoby w średnim wieku poczucia potrzeby przewartościowania całego życia?

Psychologia rozwoju dostarcza nam fascynującej teorii, które pomaga uporządkować te doświadczenia. Mowa o teorii Erika Eriksona: koncepcji psychospołecznej, która zakłada, że nasz rozwój nie kończy się w dzieciństwie, lecz trwa przez całe życie, od narodzin, aż do śmierci.

W ostatnich latach podcasty stały się jednym z najchętniej wybieranych sposobów zdobywania wiedzy o psychologii, rozwoju osobistym i relacjach. Można ich słuchać w drodze do pracy, podczas spaceru czy wykonywania codziennych obowiązków. Dla wielu osób są też pierwszym krokiem do głębszego zainteresowania się własnym rozwojem.

Jedną z propozycji w tym obszarze jest podcast „Gestalt Coaching – rozmowy o rozwoju” – seria rozmów inspirowanych podejściem Gestalt, w której prowadzący przyglądają się temu, jak budować większą świadomość siebie, swoich potrzeb i relacji z innymi.

Do tej pory ukazało się 18 odcinków w dwóch sezonach, a każdy z nich dotyka ważnych tematów związanych z psychologią, coachingiem, relacjami i codziennym funkcjonowaniem.

Czym jest podcast „Gestalt Coaching – rozmowy o rozwoju”?

To cykl rozmów prowadzonych przez psychoterapeutów i coachów, którzy przyglądają się różnym aspektom życia z perspektywy podejścia Gestalt.

Zamiast szybkich porad czy uproszczonych recept na zmianę, rozmowy koncentrują się na:

przedstawieniu podejścia Gestalt i wykorzystanie teorii w praktyce zawodowej (szczególnie w rolach coachingowych, trenerskich czy managerskich)
konkretnych przykładach z życia zawodowego
zwiększaniu świadomości siebie
budowaniu autentycznych relacji w biznesie
rozwijaniu odpowiedzialności za własne wybory
inspirowaniu do uważności i obecności

Podejście Gestalt zakłada, że rozwój zaczyna się od zauważenia tego, co naprawdę dzieje się w nas i wokół nas. Właśnie dlatego w podcastowych rozmowach pojawia się wiele refleksji, przykładów z praktyki oraz zaproszeń do zatrzymania się i przyjrzenia własnym doświadczeniom.

Dla kogo jest ten podcast?

Podcast może być szczególnie wartościowy dla osób, które:

pracują z ludźmi – jako liderzy, coachowie, psychologowie czy trenerzy
uczestniczą w różnych szkołach psychoterapeutycznych i są zainteresowane podejściem Gestalt (nie tylko w ujęciu biznesowym)
interesują się psychologią i rozwojem osobistym
poszukują bardziej świadomego sposobu funkcjonowania w życiu i pracy
chcą poznawać podejście Gestalt w przystępnej formie

O czym można usłyszeć w podcastowych rozmowach?

Każdy odcinek porusza inny temat związany z funkcjonowaniem człowieka. W rozmowach pojawiają się między innymi wątki:

wyzwań współczesnego przywództwa
budowania kontaktu ze sobą i z innymi
granic w relacjach
jak pracować ze zmianą (osobistą i systemową)
teoria self oraz inne merytoryczne założenia podejścia Gestalt
filozofia dialogu, egzystencjalizm i fenomenologia
odpowiedzialności za własne wybory
pracy z emocjami
autentyczności w relacjach zawodowych i osobistych
rozwoju w pracy coachingowej i psychologicznej

Jednym z ważnych wątków jest także refleksja nad tym, że rozwój nie polega wyłącznie na „naprawianiu siebie”, ale na coraz pełniejszym rozumieniu własnego doświadczenia.

W jednej z rozmów pojawia się myśl inspirowana A. Beisserem:

„Zmiana nie zaczyna się od tego, że próbujemy być kimś innym. Zaczyna się wtedy, gdy naprawdę zobaczymy, jacy jesteśmy.”

To podejście jest bardzo charakterystyczne dla Gestalt – zakłada, że świadomość poprzedza zmianę.

Gdzie można posłuchać podcastu?

Podcast „Gestalt Coaching – rozmowy o rozwoju” dostępny jest na platformie streamingowej.

Można słuchać go w dowolnym momencie – podczas spaceru, podróży czy chwili odpoczynku. Dla wielu osób jest to sposób na wprowadzenie do codzienności odrobiny refleksji i uważności.

https://open.spotify.com/show/5pVefRFWIK5hq0NGmlj9MO?si=9d0532fa2fbc411e

https://youtube.com/@gestaltcoaching?si=tqcfz7lDOcnZnNaS

Słuchanie podcastów psychologicznych często staje się początkiem głębszej drogi – zainteresowania terapią, coachingiem, warsztatami rozwojowymi czy pracą nad relacjami.

Podcast „Gestalt Coaching – rozmowy o rozwoju” może być właśnie takim zaproszeniem: do zatrzymania się, zadania sobie ważnych pytań i przyjrzenia się temu, jak żyjemy, pracujemy i budujemy relacje.

Autor: Jacek Jokś
Leadership&Executive Coach MCC ICF
superwizor coachingu
certyfikowany psychoterapeuta Gestalt (EAGT)

Nie każdy z nas, rozpoczynając pierwsze spotkanie w gabinecie psychoterapeuty, pomyśli o tym, że warto w tym momencie myśleć o spotkaniu, które będzie ostatnim. Każda psychoterapia z założenia powinna się zakończyć. Bez względu na postawione cele i długość jej trwania, wpisanym w proces założeniem jest jego zakończenie. Często psychoterapeuci decydują się na omawianie zakończenia już podczas pierwszych spotkań, zdarza się jednak tak, że do takiej rozmowy nie dochodzi i w trakcie trwania terapii pojawia się pytanie: skąd wiedzieć, że powinno się zakończyć terapię?

Współczesne badania nad neuronauką, funkcjonowaniem poznawczym i różnicami płci wyraźnie pokazują, że przebieg ADHD u kobiet może być inny, bardziej złożony i częściej niewidoczny na pierwszy rzut oka.

Zrozumienie tego odmiennego profilu objawów jest kluczowe – zarówno dla kobiet, jak i ich rodzin. Dzięki temu można budować lepsze wsparcie, redukować poczucie winy i błędne przekonania oraz umożliwić kobietom dostęp do odpowiedniej diagnozy i terapii.

ADHD u kobiet – charakterystyka i typowy przebieg

Obraz ADHD u kobiet rzadziej obejmuje nadmierną ruchliwość, a częściej – trudności o charakterze poznawczym i emocjonalnym. Badania pokazują, że symptomy te pojawiają się już w dzieciństwie, ale często są ignorowane lub interpretowane jako „nieśmiałość”, „chaotyczność”, „bałaganiarstwo” albo „zbytnia emocjonalność”.

Najczęściej opisywane cechy ADHD u kobiet:

• trudności w utrzymaniu koncentracji, szczególnie przy zadaniach monotonnych,
• łatwe rozpraszanie i podatność na przeciążenie bodźcami,
• problemy z organizacją – zarówno czasu, jak i przestrzeni,
• zapominanie, gubienie przedmiotów, trudność w planowaniu krok po kroku,
• wewnętrzny niepokój, szybkie tempo myśli, trudność w „wyłączeniu się”,
• duża wrażliwość emocjonalna, niestabilność nastroju, szybkie narastanie frustracji,
• zmęczenie wynikające z ciągłego nadkompensowania i „trzymania się w ryzach”.

To właśnie wewnętrzny charakter objawów jest jednym z powodów, dla których ADHD u kobiet bywa przeoczane. Trudności, choć realne i wpływające na życie, nie muszą być widoczne dla otoczenia, zwłaszcza jeśli kobieta przez lata wypracowała strategie maskujące.

Śmierć bliskiej, ważnej osoby jest wydarzeniem w życiu człowieka, które sprawia, że świat dosłownie zatrzymuje się w miejscu, a wszystkie codzienne czynności zdają się być pozbawione sensu. Jako sytuacja kryzysowa, wywołuje nie tylko silne reakcje emocjonalne związane ze stratą, ale narusza też poczucie własnej tożsamości, zmienia relacje z innymi i przekonanie o stabilności świata. Ogrom cierpienia powoduje, że żałobnicy niejednokrotnie czują, jakby część ich samych umarła wraz ze śmiercią ukochanej osoby i jakby już nigdy nie mieli możliwości poczuć choćby najmniejszej radości w swoim życiu. Mówią o tym, że mają poczucie oddzielenia od reszty świata i czują na sobie taki ciężar, jakby nie tylko sufit zwalił im się na głowę, ale cały budynek. Codzienne wstanie z łóżka staje się wyzwaniem ponad siły, a ból i cierpienie zdają się nie mieć końca.

Historia EMDR

Każda próba lepszego rozumienia człowieka , w konsekwencji tworząca się teoria lub sposób pracy, nawiązuje do czyjejś osobistej historii. Francine Shapiro, w trakcie zmagań
z chorobą nowotworową, odkryła , że w trakcie wielogodzinnych spacerów po parku kierując uwagę na naprzemienny ruch gałek ocznych , jej natrętne lękowe myśli tracą wysycenie emocjonalne. Wykonywanie ruchów oczami na prawo i lewo przy jednoczesnym przywołaniu trudnego doświadczenia stały się odtąd przedmiotem badań psycholożki z Kalifornii. W 1989r. Shapiro opublikowała pierwszy artykuł naukowy, badanie obejmowało osoby z objawami PTSD, które we współpracy z terapeutką stosowały odpowiedni „protokół pracy terapeutycznej EMDR – odczulania za pomocą ruchów oczu”. W kolejnych latach praktyki i badań Shapiro wykazała, że jej nowatorska metoda nie tylko obniża poziom reakcji emocjonalnej, ale prowadzi również to skuteczniejszego przetwarzania i integracji wspomnień osób z którymi pracuje. To moment , by zaznaczyć, jak wielkie znaczenie w badaniach złożoności natury ludzkiej, mają Ludzie, którzy dzięki swojej otwartości i ufności, tworzą portal wiedzy i szansę na zdrowienie dla wszystkich pozostałych.

Parentyfikacja to proces często nazywany “odwróceniem ról”, w którym dziecko przejmuje role, zadania lub obowiązki typowo należące do rodziców, a rodzic lub rodzice wchodzą w rolę dziecka. Dzieje się tak, ponieważ w relacji charakteryzującej się parentifikacją rodzic zazwyczaj nie chce lub nie jest w stanie wywiązywać się ze swoich emocjonalnych i/lub fizycznych obowiązków jako opiekun. Osoba dorosła stosująca parentyfikację może przekazać te obowiązki dziecku lub dziecko może podjąć się ich dobrowolnie, pomimo niezgodności między wymaganiami rozwojowymi tych zadań a dojrzałością rozwojową dziecka. Niemniej jednak dziecko zdaje sobie sprawę, że zapewniając fizyczną opiekę i wsparcie emocjonalne, których normalnie oczekiwałoby od rodzica, może nawiązać z nim bliższą relację i uniknąć poczucia straty i niepokoju.

Jak każde zjawisko, parenytfikacja nie zadziewa się w próżni, lecz w konkretnym kontekście życia i dla każdej osoby będzie to inna sytuacja rodzinna. Psycholodzy zwracają jednak uwagę na istnienie czynników, które szczególnie mogą sprzyjać parentyfikacji.

Mechanizmy obronne to nieświadome strategie psychiki, które chronią nas przed zalewającymi emocjami. Dzięki nim możemy utrzymać poczucie własnej wartości, zyskać chwilowe poczucie bezpieczeństwa w sytuacjach zagrożenia i radzić sobie z bolesnymi konfliktami – zarówno
wewnętrznymi, jak i tymi w relacjach. W rzeczywistości są fundamentem naszej zdolności do adaptacji.

Czytelnia psychologiczna Pomocni

Dynamiczno-Rozwojowy Model Przywiązania i Adaptacji (DMM) – jak doświadczenia z dzieciństwa wpływają na nasze relacje?

Klasyczna teoria przywiązania – od czego wszystko się zaczęło?

Jak muzyka wpływa na naszą psychikę?

8 stadiów rozwoju według Eriksona

Gestalt Coaching – rozmowy o rozwoju. Podcast o rozwoju, relacjach i zmianie

Czym jest podcast „Gestalt Coaching – rozmowy o rozwoju”?

Dla kogo jest ten podcast?

O czym można usłyszeć w podcastowych rozmowach?

Gdzie można posłuchać podcastu?

Koniec terapii – skąd wiedzieć kiedy to jest i jak powinien wyglądać?

ADHD u kobiet – historia różnorodności, którą dopiero zaczynamy rozumieć

ADHD u kobiet – charakterystyka i typowy przebieg

Najczęściej opisywane cechy ADHD u kobiet:

Wsparcie grupowe dla osób w żałobie

Terapia EMDR i sztuka integrowania.

Czym jest parentyfikacja?

Mechanizmy obronne – czym są i dlaczego ich potrzebujemy?

O nas

Znany Lekarz.

Facebook

Kontakt