Każdy z nas od najmłodszych lat uczy się, jak radzić sobie z emocjami, stresem i bliskością. Sposób, w jaki reagujemy na trudne sytuacje czy budujemy relacje z innymi, nie jest przypadkowy i w dużej mierze wynika z doświadczeń, które zdobywaliśmy w kontakcie z najważniejszymi opiekunami.
Jednym z modeli, który pomaga zrozumieć te mechanizmy jest Dynamiczno-Rozwojowy Model Przywiązania i Adaptacji (DMM) opracowany przez Patricię Crittenden. Jest to współczesne rozwinięcie klasycznej teorii przywiązania Johna Bowlby’ego i Mary Ainsworth.
Klasyczna teoria przywiązania – od czego wszystko się zaczęło?
John Bowlby jako pierwszy opisał przywiązanie jako wrodzony system biologiczny, którego celem jest zapewnienie dziecku bezpieczeństwa poprzez utrzymywanie bliskości z opiekunem. Mary Ainsworth, prowadząc badania nad zachowaniem małych dzieci, wykazała, że jakość tej relacji wpływa na sposób, w jaki dziecko radzi sobie z emocjami i buduje więzi z innymi ludźmi.



