„To, kim dziś jesteś jest wynikiem wyjątkowej kombinacji wielu elementów – twojego dziedzictwa genetycznego, wychowania, edukacji, doświadczeń życiowych, przeżyć w bliskich związkach. Wszystkie te czynniki współgrają i składają się na to, kim jesteś. To samo dotyczy twojego partnera. Ponieważ jesteście parą – doszło do połączenia tych wyjątkowych okoliczności, które do pewnego stopnia splotły się, tworząc waszą tożsamość, jako ludzi będących w związku”.

Pary, które decydują się podjąć walkę o swój związek na terapii najczęściej zgodnie stwierdzają: „mamy problem z komunikacją”, „nie potrafimy już dogadać się nawet w najprostszych codziennych sprawach”. „Chcemy po kolei omawiać te sytuacje i je rozwiązywać w gabinecie – bo tylko tu możemy w miarę spokojnie rozmawiać” wiele par jednak dość szybko zauważa, że ich konflikty przebiegają w określony sposób – mają swój wzorzec, bez względu na temat kłótni (czy chodzi o codzienne obowiązki czy o poważne życiowe decyzje) rozumieją wtedy, że na spotkaniach nie chodzi o to, żeby po kolei rozwiązywać sytuacje konfliktowe.

A co kryje się głębiej? Zajrzyjmy pod spód.

Powtarzane przez wiele miesięcy a czasem nawet lat nieumiejętne zachowania znajdowania porozumienia w sytuacjach konfliktu wpływają na łączącą partnerów więź, co w praktyce oznacza odczuwanie zawodu, prowadzi do zniechęcenia i oddalania się od siebie.

Często sposób, w jaki radzimy sobie z trudnymi emocjami jest czynnikiem wyzwalającym reakcję u naszego partnera, możecie mieć poczucie, że wasze sposoby rozwiązywania konfliktu tak naprawdę oddalają was od siebie, wywołują w partnerze reakcje, których nie lubicie a może nawet czasem się boicie…

Wasze reakcje czy będą to wybuchy emocji czy próby załagodzenia konfliktu a może ucieczka i izolacja? Są tak naprawdę próbą rozwiązania sytuacji w najlepszy sposób, jaki znacie.

Wcześniejsze doświadczenia: w dzieciństwie i młodości oraz późniejsze doświadczenia w związkach a także przekaz kulturowy („chłopaki nie płaczą”, „nie pokazuj innym swojej dobroci, bo cię wykorzystają”) często sprawiają, że pokazywanie swojej wrażliwej strony wydaje się być ryzykowne.

Zamiast wyrażać swoje potrzeby i pokazywać swoją wrażliwą stronę partnerzy oskarżają się wzajemnie. Zamiast komunikatu „muszę z tobą porozmawiać, to dla mnie ważne”, mówią:, „dlaczego ty mnie nigdy nie słuchasz?”.

Komunikacja w związku: zacznij od siebie

Dopuść do siebie swoje uczucia, potrzeby, nazwij je, zauważ uczucia i potrzeby partnera, dopytaj o nie, sprawdź jak na nie odpowiadasz. W pierwszej kolejności ważne jest rozwijanie umiejętności zadbania o własne uczucia. Często nie wierzymy, że możemy coś znaczącego dać sobie sami, jesteśmy nastawieni na uzyskanie od naszych partnerów tego, czego potrzebujemy, żeby poczuć się dobrze. Odbiorcy komunikatu nie zawsze będą zgadzać się z tym, co mówią ich partnerzy tak samo nie mogą oczekiwać, że ich partnerzy będą zawsze gotowi w danej chwili ich wysłuchać.

Umiejętność dbania o własne uczucia otwiera drzwi do bliskości, daje odwagę by pozwolić partnerowi zbliżać się lub oddalać emocjonalnie (oddalanie i zbliżanie jest czymś naturalnym). Kiedy poradzicie sobie z lękiem przed odrzuceniem lub zranieniem będziecie mogli w pełni przyjąć drugą osobę.

Kiedy dwoje ludzi zaczyna to zauważać szybko zmieniają nastawienie – zamiast walki i próby wprowadzania zmian w partnerze zaczynają nawzajem wspierać się we wspólnej sprawie – polepszeniu relacji.

Dzięki przyglądaniu się przeżywanym przez każdego z was emocjom i poszerzeniu kontekstu o własną historię doświadczeń, które was kształtowały można odkryć jak ty i twój partner reagujecie na siebie, gdy ważne potrzeby nie są realizowane w waszym związku, a następnie zrozumieć emocje twoje i partnera, nauczyć się rozmawiać o emocjach i potrzebach w sposób, który będzie wzmacniał związek.

Autorka: Sara Struzik

Bibliografia:

Kallos-Lilly, V., Fitzgerald,J. (2019) Porozmawiajmy o emocjach. Kraków: WUJ

Schwartz, R. (2019) To na siebie od zawsze czekasz. Poznań: Porozumiewajmy się